29-08-2009 50km Monikkentocht Ter Apel

De Monikkentocht, een 33 en 50km van Ter Apel naar Bourtange is inmiddels al een klassieker aan het worden. Dit jaar mocht de tocht zich verheugen in een grote deelname, misschien wel een record.
Wat altijd op valt is het gemoedelijke karakter wat deze loop uitstraalt. Verzamelen bij het restaurant tegenover het klooster, waar ook nog de middeleeuws dagen werden georganiseerd. De Monikkentocht is een echte natuurloop, door bossen, over fietspaden en stille weggetjes en door een prachtig stukje Oost-Groningen.
De start was om 09:30 en een grote groep ging op weg. Wij zijn met de auto op verschillende punten in het parcours geweest.
Ineke had met Gerik afgesproken om ongeveer een 30km samen te lopen en dan maar zien hoe het verder gaat. Want je moet goed opletten waar de lintjes en de pijlen van de organisatie zijn. De ene keer op de grond en de andere keer op 2,5 meter hoogte. Echter hoe anders zou het weer eens gaan.
Ineke kwam na ongeveer 3,5 km al zwaar ten val op een betonblok. Hand en knie geschaafd en wat erger was haar elleboog. Het bloed stroomde er behoorlijk uit, maar ja men kent Ineke inmiddels... Ze werd weer op de been gezet en ging verder, na een poosje vragend: Gerik bloed het nog? Nee was het antwoord, dus kon ze volgens haar verder. Helaas kreeg Gerik na ongeveer 17km een dip en werd de ruimte tussen Ineke en Gerik wel erg groot. In overleg hebben we toen maar beslist dat Ineke alleen haar weg moest vervolgen, want de beentjes deden het nog steeds goed.
Na een 22 km, bij een verversingspost wou Ineke haar arm even door de EHBO laten bekijken, echter wat gebeurt er vlak voor de verversingspost: de volgende deelneemster komt ten val en werd net door de EHBO verzorgd. Dus gaat Ineke maar weer door.
Ze heeft er toen maar een behoorlijk tempo in gegooid en kwam samen met Margot Baars over de finish in Bourtange in een tijd van 05:05:04. Voor Ineke een snelste tijd op dit parcours.
Toen toch maar even naar de EHBO. Echter deze moest nog worden opgeroepen, maar was in een mum van tijd ter plekke. De wond is schoongemaakt en we kregen de raad om ons te gaan melden op de spoedpoli van het UMCG, want de wond was toch wel erg diep.
Na 1,5 uur in het UMCG kwam Ineke weer naar buiten met een drukverband om de arm en de arm in een mitella, plus een antibiotica kuur. Zo zie je maar weer dat ultralopen best een gevaarlijke sport kan zijn.
De organisatie had het verder prima voor elkaar en gaat ieder jaar nog vooruit. Allemaal hele vriendelijke mensen en een prachtige herinnering( sporttas)
Zeker voor herhaling vatbaar, maar dan zonder buiteling.